W ramach szóstych rokowań w sporze zbiorowym 22.09.2026 r. odbyło się spotkanie strony związkowej z pracodawcą. Ze strony pracodawcy udział wzięli: członek zarządu Piotr Kruk, negocjator Daniel Książek oraz dyrektor HR Ewa Boguszewska. Stronę społeczną reprezentowali przedstawiciele organizacji związkowych biorących udział w sporze.
Pracodawca skorygował wcześniejsze stanowisko. Zamiast podwyżki w dwóch ratach ogłoszono jedną, do wynagrodzenia zasadniczego, liczoną od listopada, z wyrównaniem, ale płatną dopiero w styczniu – z powołaniem na płynność spółki. Warunkiem pozostaje dalsze zawieszenie zapisów ZUZP. Na stół wróciło odwieszenie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych w tym roku, przy zapowiedzi, że w przyszłym roku fundusz miałby być naliczany jak przed zawieszeniem.
Negocjator pracodawcy wprost przyznał, że jest to ułamek roszczenia załogi, a z perspektywy pracownika propozycja nie jest dobra. Jednocześnie ogłosił, że przestrzeń do rozmowy o wynagrodzeniu zasadniczym jest wyczerpana i że to maksimum możliwe „w dniu dzisiejszym”. Strona związkowa odrzuca taką logikę. Nie przyjmujemy narracji, w której załoga ma się cieszyć z ochłapu.
Pracodawca uzależnia tę podwyżkę od utrzymania zawieszenia układu. To nie jest porozumienie – to próba sfinansowania podwyżek z pieniędzy, które tak czy inaczej nam się należą, przy stawkach zasadniczych dryfujących przy dnie. Zapisy ZUZP nie są towarem. Nie zgodzimy się na dalsze, szerokie zawieszanie uprawnień załogi w zamian za odroczoną i okrojoną podwyżkę.
Odwieszenie ZFŚS w tym roku nie zastępuje podwyżki wynagrodzenia zasadniczego. Świadczenia socjalne nie są pensją.
Pracodawca tłumaczył twardą ofertę awariami, ubytkiem produkcji i presją grupy. Odpowiedź związków jest jednoznaczna: za planowanie remontów, wykonawstwo i dowożenie planów odpowiadają osoby zarządzające zakładem, nie pracownicy. Załoga nie zapłaci za błędy zarządcze.
To samo dotyczy DW Jawor. Strona społeczna traktuje tę sprawę jako sprawdzian przyzwoitości. Jawor był mieniem socjalnym, a środki ze sprzedaży należą się ludziom. Pracodawca broni się literalnym brzmieniem Umowy Społecznej z 2014 r., według której pieniądze miały iść na mienie socjalne, a nie do pracowników, i odsyła sprawę do renegocjacji z zarządem grupy. Dopóki te miliony nie wrócą do ludzi, nie ma mowy o dobrej woli.
Organizacje związkowe nie zejdą oczekiwań załogi. Minimum, od którego w ogóle można mówić
o zbliżeniu stanowisk, to realna podwyżka jeszcze w tym roku i kolejna w roku następnym – obie do wynagrodzenia zasadniczego, obie w wysokości, której nie da się pomylić z jałmużną. Nie przyjmujemy jednej, odroczonej i okrojonej kwoty, dodatkowo okupionej dalszym zawieszeniem ZUZP. Oferta gorsza od poprzedniej nie jest negocjacją. Jest przeciąganiem sporu.
Odrzucamy też próbę ustawienia Puław w ogonku po innych spółkach grupy. Nie będziemy czekać, aż zamkną się rokowania gdzie indziej. Puławy przez lata zaciskały pasa, nie były dokapitalizowywane i realnie finansowały grupę. Nie przyjmujemy argumentu, że pracownicy Spółki, która ciągnie wynik, ma dostać mniej i na gorszych zasadach niż zakłady, które same utrzymujemy.
Jeśli pracodawca nie wyjdzie naprzeciw żądaniu dwóch pełnych podwyżek – w tym roku
i w następnym – bez handlu ZUZP i bez odkładania sprawy Jawora na później, organizacje związkowe są gotowe spisać protokół rozbieżności i iść dalej ścieżką sporu zbiorowego.
Nie podpiszemy pozornego porozumienia. Albo załoga dostanie uczciwe pieniądze i poszanowanie ZUZP, albo spór przejdzie do kolejnej fazy – mediacji, referendum, strajku.
W dniu 23.09.2026 r. Strona związkowa przedstawiła pracodawcy swoją ofertę i projekt porozumienia, czekamy na odpowiedź.
Fot. Pixabay